TVXQ-NaeKii

“เนกิ รอด้วย ยยย ยยยยยย” ตอนนี้ทุกเช้าผมจะมาโรงเรียนกับเนกิ(ผู้น่ารัก)ของผม นอกจากเธอแล้วที่โรงเรียนผม

ก็ไม่มีใครอีกเลย ไม่ใช่ว่าผมไม่มีใครคบนะ แต่ผมไม่อยากคบกับคนอื่นตังหาก จนคนอื่นๆเค้ามองว่าผมเป็นตุ๊ด

ไปก็มีครับ เพราะวันๆตัวติดอยู่กับเนกิไม่ไปไหน

“นายอ่ะชอบมาสายอยู่เรื่อย” เนกิต่อว่าผมเพราะผมมาไม่เคยตรงนัดเลย

“ขอโทษๆวันหลังจะมาให้เร็วกว่านี้นะ” แจจุงหอบไปพูดไป

“พักก่อน เดี๋ยวนายเหนื่อยตาย” เนกินนั่งลงบนฟุตบาท แนวๆว่าช้าก็ได้แต่ให้ผมพักก่อนอย่างงั้นมั้ง

“ก็ดีเหมือนกัน” ผมนั่งลงข้างๆเนกิ ว๊า ~ เธอใช้ยาสระผมยี่ห้อนี้อีกแล้ว ยี่ห้อประจำเธอเลยครับผมว่ามันหอม

มากๆนะ ผมเห็นยี่ห้อนี่ทีไรนึกถึงเนกิทุกที



“ทำไมนายถึงย้ายโรงเรียนอ่ะแจจุง”

“ก็.......ง่ายๆย้ายบ้านหน่ะ”

“จริงๆฉันก็เพิ่งจะย้ายมาที่โรงเรียนนี้เหมือนกัน เพิ่งมาปีนี้หน่ะ”

“ถ้างั้นเราก็เด็กใหม่เหมือนกันหน่ะสิ”

“ใช่เลย เราหน่ะเด็กใหม่เหมือนกันเลย” เนกิยิ้มให้ผม ผมอยากจะบอกเธอจริงๆว่าผมไม่ชอบเลยอ่ะ มันทำให้ผม

หายใจติดขัดทุกที



“ไปยัง เดี๋ยวสายนะ !” ผมเพิ่งนึกออกเนี่ย ผมหายเหนื่อยตั้งนานแล้วแหละ

“เออใช่ลืมไปเลย ~” ผมกับเนกินรีบวิ่งไปที่โรงเรียนแต่ดูเหมือนว่ามันจะสายไปแล้วจริงๆแหละ

“ประตูปิดแล้วอ่ะทำไงดี” ตอนนี้พวกเราใช้แผนเดิมที่จะปีนเข้าโรงเรียนไม่ได้แล้วครับ เพราะครูฝ่ายปกครอง

จ้างคนมาตัดต้นไม้ต้นนั้นไปเรียบร้อย แถมยังทำรั้วใหม่แบบมีหนามทิ่มๆด้วยครับ แค่คิดก้สยองใครจะกล้าปีน

หล่ะ


“...ทำไงได้...” เนกินั่งทรุดลงไปเพราะเหนื่อยจากการวิ่ง

“ไหนๆก็ไหนๆและ ไปเที่ยวกันม่ะ” ผมตัดสินใจชวนเนกิไปเที่ยวทั้งๆที่รู้ว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่น่าจะพาไปเที่ยว

เลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉันไม่มีตังนะ เดือนนี้ตังไม่พอ”




“เลี้ยง !” ถึงผมจะมีเงินอยู่ไม่เยอะเท่าไหร่นะ แต่ผมก็ทุ่มอ่ะ ลืมไป ผมแฮ๊บบัตร ATM แม่มาด้วย ^^


“เนื่องในโอกาสไรอ่ะ”

“ฉลองความเป็นเพื่อน ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันเลย” ผมเพิ่งรู้ความสามรถตัวเองวันนี้แหละฮะ ว่า

เนียนได้ดีเริ่ดประเสริฐศรีแค่ไหน

“ไหนก็ไม่ต้องเรียนและ โอเค ! ไปเที่ยวกัน” เนกิลุกขึ้นอย่างร่างเริง เย้ ในที่สุดเราก็ได้ไปเที่ยวกันแล้วครับ


วันนั้นเราไปเที่ยวเล่นกันทั้งวันเลยครับ ....... มันเป็นความทรงจำนอกสถานที่ครั้งแรก เป็นการศึกษากันและกัน

นอกโรงเรียนครั้งแรก ผมยังจำทุกเหตุการณ์ได้แม่นไม่เคยเลือนรางหายไปจากใจเลยแม้แต่น้อย.....



“แจจุงๆๆ ๆๆๆ” ฉันกวักมือเรียกแจจุงให้มาดูสิ่งๆหนึ่งที่ฉันภูมิใจจะนำเสนอ




“ว้าว วววว ว น่ารักจังอ่ะ” แจจุงเองก็ดูตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่ฉันนำเสนอ


“เนาะ” ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลใกล้ๆโรงเรียนมัธยมเราเนี่ยแหละค่ะ ดูเด็กคนนั้นสิค่ะ น่ารักมากๆ


ฉันกับแจจุงวิ่งเข้าไปหาเด็กคนนั้น เค้าน่ารักมากๆเลยค่ะ ตายและ ฉันไม่เคยเจอเด็กน่ารักๆอย่างงี้เลยนะ


“น้อง ~ ชื่ออะไรครับ” แจจุงเอามือไปลูบหัวเด็กคนนั้น ดูท่าทางเค้าจะชอบแจจุงนะค่ะยิ้มแก้มปริเลย

“ป๋ม ชื่อ ซองอุง ฮะ ~” น้องเค้ายังดูพูดไม่ค่อยชัดเลยค่ะ น่ารักมากเลยอ่ะ ><

“ซองอุงหรอ พี่ชื่อแจจุงนะ ส่วนพี่คนนี้ชื่อว่า เนกิ” แจจุงแนะนำฉันให้น้องรู้จัก จะว่าไปแล้วเราก็เพิ่งจะรู้จักน้อง

กันทั้งคู่นั่นแหละนะค่ะ ฮ่าๆ

“สาหวาดดีฮะ พี่เนกิ พี่แจจุง”

“จ้า~” ฉันยิ้มตอบให้เด็กผู้น่ารักที่ชื่อซองอุงคนนี้

“เรียนอยู่อ.ไหนแล้วเนี่ยเรา” แจจุงคุยกับเด็กอย่างง่ายๆเลยค่ะ เหมือนเลี้ยงเด็กบ่อยงั้นแหละ

“อ.2 ฮะ” ซองอุงตอบไปก็มองหน้าแจจุงไป สงสัยจะอึ้งในความหล่อแหละมั้งค่ะ

“ไปเรียนได้แล้วเดี๋ยวสายนะ” แจจุงบอกซองอุงที่เชื่อฟังแจจุงเอามากๆทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

“คร๊าบ ผมไปนะฮะ พี่แจจุงพี่เนกิ” ซองอุงบะบายแล้ววิ่งจากไป

“จ้า อย่าลืมพี่น๊า พี่ชื่อเนกิน๊า” ฉันบอกลาซองอุงไป ดูสิ่ค่ะๆ ขนาดท่าวิ่งยังน่ารักเลย ><



“ชอบมาที่นี่หรอ”

“อื้อ ฉันชอบมาที่นี่ตอนเครียดๆหน่ะ” ฉันชอบมาจริงๆนะ ไม่ใชว่าฉันรักเด็กหรอกค่ะ แต่ว่าเวลาเห็นเด็กสด

ชื่นหน่ะเหมือนเราสดชื่นไปกับเค้าตังหาก จะให้เลี้ยงเด็กหน่ะหรอค่ะ ไม่มีทาง

“แต่ถ้าเกิดเครียดๆแล้วให้เรามาทีนี่นะ เครียดกว่าเดิม”

“อ่าวทำไมอ่ะ”

“ก็นึกภาพที่เราต้องเป็นพ่อแม่แล้วต้องมาตามลูกหน่ะสิ เครียดตายเลย” แจจุงพูดไปก็ทำท่าขนลุกไป

“จะว่าอย่างงั้นก็จริงนะ ฮ่าๆ” ฉันก็เห็นด้วยกับแจจุงแหละค่ะ เค้าพูดให้ฉันเครียดนะเนี่ย




“นั่นไงฮะๆๆๆ” ซองอุงจูงเพื่อนๆและคุณครูออกมาพร้อมชี้มาที่เรา ชี้มาทำไมค่ะ เราไม่ได้ทำอะไรผิดนะ

“นี่หรอจ๊ะ พี่ที่หนูบอกหน่ะซองอุง” คุณครูท่าทางใจดีถามซองอุง

“คร้าบ ใช่คร้าบ” พวกเขาพูดเรื่องอะไรกันหรอค่ะ ฉันกับแจจุงยืนอึ้งไม่รู้เรื่องเลย

“ไม่ต้องตกใจนะจ๊ะ ซองอุงบอกครูว่ามีพี่ใจดีจะแนะนำให้รู้จักหน่ะจ๊ะ” คุณครูผู้ใจดีอธิบาย

“อ๋อ อ ค่ะ”

“แล้วจะให้พวกผมทำอะไรหรอครับ” แจจุงถามคุณครูที่ดูท่าทางเหมือนจะมีอะไรให้เราทำ

“พอดีน้องๆเค้าอยากให้หนูสองคนร้องเพลงให้ฟังหน่ะจ๊ะ” ฉันว่าแล้วว่าคุณครูต้องมีอะไรให้เราช่วย ห๊ะ ร้อง

เพลงให้ตายเถอะค่ะ ฉันเนี่ยร้องเพลงทีสวรรค์ต้องถล่ม นรกต้องทลายแผ่นดินระส่ำระส่ายไปเลยนะ

“ไม่มีปัญหาครับ” เห้ยแจจุง นายทำงี้ได้ไงอ่ะ ไม่ถามความรู้สึกฉันเลยสักนิดแจจุงลากแขนฉันไปยืนโดยมีเด็กยืน

รายล้อมอยู่เป็นวงกลม

“เธอก็แค่เต้นแหละนะ” แจจุงยักคิ้วให้ฉันทีนึง ฉันเนี่ยนะเต้น นายคิดผิดมากๆแจจุง


“น้องๆ เดี๋ยวดูพี่เนกิเต้นน๊าครับ”

“เห้ย แจจุง”

“แค่เต้นหน่า”




~ ไก่ย่างแอ๊บแบ๊ว ไก่ย่างแอ๊บแบ๊ว มันจะทำแก้มป่อง

มันจะทำแก้มป่อง แก้มป่องซ้าย แก้มป่องขวา

แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ ~



แจจุงนายมั่นใจนะว่านั่นคือเพลงหน่ะ ตอนนี้ฉันว่าฉันไม่ใช่ไก่แอ๊บแบ๊วแล้วแหละ เหมือนไก่โดนเชือดมากกว่า



“เอ้าน้องๆร้องพร้อมกันนะครับ” ฮะ ยังมีอีกรอบหรอเนี่ย

เสียงเด็กและแจจุงประสานกันดั่งวงประสารเสียงในโบส



~ ไก่ย่างแอ๊บแบ๊ว ไก่ย่างแอ๊บแบ๊ว มันจะทำแก้มป่อง

มันจะทำแก้มป่อง แก้มป่องซ้าย แก้มป่องขวา

แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ ~



“พี่เนกิ เอาอีกรอบ บบบบ บบบบ” ซองอุงเรียกร้อง น้องจ๋าถึงจะน่ารักแต่พี่ก็ไม่เอานะเรื่องนี้อ่ะ

“เด็กๆพี่เค้าเหนื่อยแล้วนะ อย่ารบกวนเลยจ๊ะ” คุณครูช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ ส่วนแจจุงจบงานมีเคลียร์นายขำอยู่ได้

“ใช่ค่ะ เหนื่อยแล้วค่ะ”

“เด็กๆบอกลาพี่เค้าเร็วจ้า เราต้องไปเรียนแล้วน๊า”

“บะบายค๊า / ครับ พี่เนกิ พี่แจจุง” เด็กบะบายฉันและแจจุงแล้วก็เดินกลับเข้าโรงเรียนไป โอ้ว มาย กอช



“แจจุง” ฉันหันไปอาฆาตแจจุงที่ปล่อยให้เต้นท่าบ้าอะไรก็ไม่รู้ โดยเฉพาะเพลงของนาย

“ก็แค่ทำตามที่เด็กสั่งเท่านั้นเอง” แจจุงยิ้มแห้งๆมาให้ฉันคงรู้สภาพตัวเองแหละนะ

“เช๊อะ ! นายเอาตัวรอดชะมัด แถมขำอีก”

“ก็มันน่าขำไม่ใช่รึไง แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ” แจจุงเลียนแบบท่าที่ฉันเต้น มาฮามากจริงๆแหละ ขนาด

ฉันยังขำเลยที่ได้เห็น

“ฮ่าๆ เห็นม่ะเธอยังขำเลย”

“โอเคๆ ยอมรับว่ามันขำจริงๆ วันหลังทำไรปรึกษากันด้วยดิ่”

“ก็ได้ๆ แต่มันแอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆ แอ๊บจริงๆนะ” แจจุงยังล้อฉันไม่เลิก

“พอๆ”




มันเป็นความทรงจำที่แปลกนะครับสำหรับผม.... ความทรงจำนอกสถานที่ครั้งแรก ณ โรงเรียนอนุบาล

ผมเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนที่เต้นได้แย่จริงๆ แต่ผมว่ามันก็โอเคนะไม่แย่เท่าไหร่หรอก ผมให้อภัยหน่ะ ฮ่าๆ




“ไปกินไอติมกันๆ” เนกิลากผมไปหน้าร้านไอติมแห่งหนึ่ง

“ชอบกินไอติมหรอ”

“อื้อ มากๆๆๆๆเลย” ดูท่าทางเธอจะตื่นเต้นมากครับที่ได้เห็นร้านไอติม ผมไม่ค่อยชอบไอติมเท่าไหร่หรอก แต่มัน

ก็ไม่เลวนะ คงอร่อยดีเหมือนกัน ฮ่าๆ


“พี่ค่ะ เอาคุกกี้แอนด์คะ..... เอ้า จุนซูมาทำไรที่นี้อ่ะ” ดูเหมือนเธอจะเจอคนรู้จักนะครับ ชื่อจุนซู หน้าตาใช้ได้เลย


“แหะๆ แม่ย้ายบ้านหน่ะ” มุขเดียวกับผมเลย

“หรอ แล้วย้ายนานยังอ่ะ” เนกิดูตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนคนนี้นะครับ

“วันนี้”

“วันนี้ ! แล้วนายได้งานเลยเนี่ยนะ”

“ก็นี่ร้านแม่ฉันหนิ” โว้วร้านนี่ร้านของจุนซูหรอกหรอเนี่ย ไม่น่าผมไม่เคยเห็นร้านนี่

“จริงป่ะ ดีอ่ะ” เนกิดูดีใจนะครับที่ได้เพื่อนเป็นลูกเจ้าของร้านไอติม

“แล้วเธอไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักเลยหรอ” จุนซูชี้มาที่ผมที่ตอนนี้ยืนเงียบกริบเป็นด.ช.ใบ้อยู่

“อ๋อลืมไปๆ คนนี้ คิมแจจุง ส่วนนี้ คิมจุนซูนะ” เนกิแนะนำให้ผมกับจุนซูรู้จักกัน

“เราสามคนตระกูล คิม เหมือนกันเลยะแหะ ฮ่าๆ” จุนซูดูเป็นมิตรดีเหมือนกันครับที่สำคัญดูท่าทางไม่ได้ชอบเนกิ


ด้วยนะเป็นเพื่อนกันจริงๆแหละ หมดห่วงไปอีกราย



“จุนซูแล้วคู่หูนายหายไปไหนอ่ะ?” อะไรนะครับ ยังมีคู่หูอีกหรอเนี่ย



“โน้นไงมาโน้นแล้ว” จุนซูชี้ไปหน้าประตูร้านที่มีผู้ชายหน้าตาดีใช้ได้แต่น้อยกว่าผมเปิดประตูเข้ามา



“เฮ้ ยูชอน” คนนั้นชื่อยูชอน เพราะผมได้ยินจากที่เนกิทัก


“อ้าว เนกิ สบายดีเปล่า ไม่ได้เจอกันนานนะ ตั้งปีนึงแหนะ” นานมากๆเลยครับตั้งปีนึงแหนะ ให้ผมเดานะพวกเค้า

ต้องเป็นเพื่อนกันแน่ๆเลยตอนอยู่ที่โรงเรียนเก่า

“มานั่งคุยกันๆ ยืนนานๆเมื่อยนะ” จุนซูเรียกพวกเราไปนั่งโต๊ะข้างใน


“โห ห ยัยเนกิมาที่นี่แปปเดียวมีแฟนเลยหรอเนี่ย” ยูชอนแซวแรงมากครับ

“ไม่ใช่ เพื่อนใหม่นะ ชื่อแจจุง คิมแจจุง ส่วนนั้นยูชอน” เนกิแนะนำผมให้รู้จักกับยูชอน



“เพื่อนกันนะคุยสบายๆไม่ต้องเกรงหรอก” ยูชอนบอกผม ซึ่งผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ

“ไม่ต้องห่วงเลย” ผมเนี่ยเนียนได้อีกนะ ฮ่าๆ

“นายย้ายมานี่ทั้งสองคนเลยหรอ”

“อื้อ ยูชอนตามฉันมาหน่ะ” ห๊ะ ตามมาอยู่ด้วยกันหรอนี่



“แจจุงนายไม่ต้องมองว่าพวกฉันเป็นเกย์เลย เลิกคิดๆ ฉันย้ายมาจากเมกาไม่มีญาติที่นี้ แม่เลยฝากไว้กับจุนซู”

“อ๋อ อ ออ เข้าใจและ” ทำเอาผมเข้าใจผิดไปเหมือนกันนะเนี่ย

ในวันนั้นผมได้เพื่อนใหม่มาสองคนครับ ผู้ชายทั้งคู่ แต่ที่ดีคือ ไม่ชอบเนกิทั้งคู่ สองคนนี้น่าคบดีครับเค้าก็เป็นคน

ดีอ่าแหละนะ เนกิเล่าให้ผมฟังว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทเธอตอนก่อนย้ายมา แต่พอดีเนกิย้ายกะทันหันเลยไม่ได้

ติดต่อกันเลย ยูชอนกับจุนซูก็ย้ายมาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับเราด้วย ห้องเดียวกันอีกตังหาก นี่ก็เหมือนเป็น

พรหมลิขิตให้เนกิกับเพื่อนอีกสองคนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ...............

-------------------------------------------